| تبليغات | X |
آفتاب مهربانی سابه تو بر سر من
ای که در پای تو پچید ساقه ی نیلوفر من
با تو تنها با تو هستم ای پناه خستگیها
درهوایت دل گسستم از همه دلبستگیها
در هوایت پر گشودن باور بال وپر من باد
شعله وراز آتش غم خرمن خاکستر من باد
ای بهار باور من ای بهشت دیگر من
چون بنفشه بی توبی تابم بر سر زانو سر من
بی تو چون برگ ازشاخه افتادم
زرد وسرگردان در کف بادم
گرچه بی برگم گر چه بی بارم
در هوای تو می ریزم
نو بهارم کن نوبهارم
ای بهار باور من ای بهشت دیگر من
چون بنفشه بی تو بی تابم
بر سر زانوسر من
شب عاشقان بی دل چه شب دراز باشد
تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد
عجب است اگر توانم که سفر کنم ز دستت
به کجا رود کبوتر که اسیر بازباشد
به کرشمه ای عنایت نگهی به سوی ما کن
که دعای دردمندان زسر نیازباشد
سخنی که نیست طاقت که ز خویشتن بپوشم
به کدام دوست گویم که محل رازباشد
دگرش چو باز بینی غم دل مگوی سعدی
که شب وصال کوتاه وسخن دراز باشد
